Verhalen uit de losse pols.

Verhalen uit de losse pols begon in 2019 in Wordpress. Zorgvuldig opgebouwde blogsite. Alles aangeschaft, tot aan geavanceerde ontwerpen en lettertypes. Kosten nog moeite, uren voor de perfecte lay-out. Of ik een back-up wilde. Hoeft niet, ik doe niet aan back-ups. Misschien later een keer. Lang verhaal, lekker kort van alle blogs die ik heb geschreven heb ik er nog drie. Omdat ik die ver weg in mijn hotmail terugvond. Ik ben online als met spullen in mijn huis. Ik bewaar niks. Als ik het niet meer nodig heb, moet het mijn huis uit. En dat duurt geen 24 uur. Zou ik daarom nog steeds single zijn? Maar dat terzijde.

In de zomervakantie van 2021 sloeg het blognoodlot toe. Vijf weken zomervakantie van school. Vijf weken de laatste hand aan De Jurk. Ik leefde mijn ultieme schrijfleven. Ik en De Jurk. Antonia de schrijver. 's Morgens vertrok ik gepakt en gezakt met laptop, boeken, opschrijfboekjes, koptelefoon, iPad, lunchpakket naar de bieb. Installeerde me, waarbij ik nooit zeker was daar ook de hele dag te blijven zitten. Ik moest nog al eens verkassen als die schatten van kinderen, aandoenlijke bejaarden met elkaar in gesprek voor doven en slechthorenden het in hun hoofd haalden precies naast mij te gaan zitten. In een verder lege bieb. Als blikken konden doden... De Jurk vorderde gestaag naar een einde. Niets om mij heen kon mij uit het glazen huis krijgen. Na vier weken legde ik de pen neer, haalde ik de vingers van de letters. Ik schreef Annemarie van Gaal een mail en stuurde haar het manuscript.

Een jaar later. Ik voel dat het beter gaat en dat ik er nu wel over kan praten. Tevreden leunde ik aan het einde van die zomervakantie achterover. Ik zie het weer voor me alsof het gisteren was. Tijd voor andere dingen. Een week vakantie over. Ik opende mijn mail. Twee simpele mails van Wordpress. Twee fucking mails. Een kennisgeving en een herinnering. In de tweede week van het tijdelijke schrijfleven. Betalen, anders wordt je account verwijderd.  Zo'n vaart zal het niet lopen. Ik ging naar Wordpress. Login. Lukte niet. Ik voelde vanuit mijn middel de bloedhitte als stoom uit een waterkoker opstijgen. Nee. Ja. Nee. Blog was uit de lucht. Gone with the wind. Wordpress had mijn blog weg geknikkerd. De prullenbak in. Zorgvuldig opgebouwd, spontaan geschreven verhalen. Weg. Vol ongeloof belde ik Wordpress. 'Geen probleem, mevrouw, we fixen dat voor u.' Zie je wel. Ik haal opgelucht adem. 'Heeft u een back-up...'

 

Donkere dagen. Ik fleur helemaal op als de blaadjes vallen, het zonlicht tot minimum beperkt. Die rust in mij.

Verhaal binnenkort beschikbaar.







Soms moet je weg zelfs als je wilt blijven. Ik kom terug, Terschelling.

Verhaal binnenkort beschikbaar.